Denken dat iets een kernramp zal worden is dodelijker dan de kernramp zelf. Bij Tsjernobyl werd dat al vermoed, maar voor Fukushima hebben we nu de cijfers. Hoewel de media wat hier gebeurde in 2011 steevast als een kernramp betitelen, kan men hier geen stralingsdoden vinden, en dat zou je toch een beetje verwachten. Wie nu opgewekt roept dat dat een gevolg is van de beschermingsmaatregelen die er zijn genomen moet er op gewezen worden dat juist die maatregelen - ic de evacuatie - slachtoffers hebben geëist: ergens van 1200-1600. Heel veel meer dan er zouden zijn geweest als de mensen waren thuis gebleven en dat beetje extra straling hadden ondergaan (Ja dat is bekend). Een nieuwe studie laat nu zien dat er in de jaren na de 'ramp' nog 4500 extra dodelijke slachtoffers vallen te betreuren. Wederom niet door de straling maar als bijwerking van de goede bedoelingen. [Lees verder]

'Nergens doet de klimaatverandering zich zo gelden als op Kiribati' en 'Het eerste land dat door klimaatverandering dreigt te verdwijnen' - dat zijn de koppen van berichten in het Parool en de Volkskrant, over de angstaanjagende toekomst van het eiland Kiribati in de Stille Oceaan. Als gevolg van uw zondige gedrag wordt de aarde warmer, stijgt de zeespiegel en zullen talloze Polynesiërs uit vrees voor verdrinking moeten vluchten.  Het is een spannend verhaal, maar het is niet waar. Die eilanden kunnen niet verdrinken. Als de zeespiegel stijgt in die regio (wat-ie maar minimaal doet) dan gaan die eilanden mee omhoog. [Lees verder]

Gaat het goed met u? Ja?

Dat is natuurlijk wel een beetje jammer, maar misschien kunnen we u aan een probleem helpen. De kans is namelijk levensgroot dat u lijdt aan Nomofobie. Die nomo staat voor 'no mobile phone'. De angst slaat u om het hart, het klamme zweet breekt u uit, u wordt knalrood of lijkwit en u moet plotsklaps heel erg poepen als u  zich realiseert dat uw mobiele weg is of de batterij leeg en er is geen oplaadpunt in de buurt. Dat dus. U wilt 24/24 en 365/365 een opgeladen mobiele telefoon tot uw beschikking hebben, iedere hapering iedere not spot maakt u gek.Dat is nomofobie. Een eerste reactie hierop is natuurlijk: zal wel een grap zijn, tot je ziet dat er zich een hele batterij psychologen op dit 'probleem' heeft gestort, en psychologen zoals u weet die maken geen grapjes. 84% van de vrouwelijke bezitters van een smartphone en 63% van de mannelijke zouden nomofobisch zijn. [Lees verder]

Dr. Mordechai Kedar is columnist bij Arutz Sheva en hoogleraar Arabisch bij  de Bar-Ilan University. Hij werkte 25 jaar bij de militaire inlichtingendienst. Dit is de vertaalde tekst van een spreekbeurt die hij gaf voor een commissie van de Knesset (het Israelische parlement).

Transscript: 'Ik wil het hebben over het onderwerp "vrede". Wij praten over "vrede" omdat wij vrede willen, en veel energie spenderen aan dit onderwerp. Maar we moeten begrijpen hoe de andere kant dit vredesverhaal bekijkt. Dit is de reden waarom ik hier zit als een geleerde van het Midden-Oosten.
In het Midden-Oosten wordt iedereen die om vrede vraagt gezien als iemand die de strijd heeft verloren, hij smeekt om hem niet te onthoofden.
Dit is hoe hunkering naar "VREDE" wordt bekeken in de Arabische wereld.
De persoon die verlangt naar vrede is bereid om alles te doen en nadat hij de strijd heeft verloren, vraagt ​​hij om genade en dat noemt hij "VREDE". [Lees verder]

Als conservatieve mensen een artikel schrijven dan pogen ze de waarneembare werkelijkheid te beschrijven, de feiten zelf. Dat betekent niet dat ze altijd gelijk hebben, in het geheel niet, maar die benadering staat in groot contrast tot de publicaties van progressieven/groenen/SJW's en hoe je ze verder nog zou kunnen noemen. Die claimen ongetwijfeld ook dat ze de werkelijkheid beschrijven, maar dit zijn mensen die in tegenstelling tot conservatieven de wereld willen veranderen. [Lees verder]

In 1898 kwamen afgevaardigden uit de hele wereld in New York City bijeen voor de eerste conferentie ooit over de planning van stedebouw. Eén onderwerp domineerde de discussie en dat was niet huisvesting, ruimtelijke ordening, economische ontwikkeling of infrastructuur. Het was het probleem van de paardenmest dat de afgevaardigden tot wanhoop dreef.
Het paard was geen nieuwkomer in de stedelijke omgeving, maar aan het einde van de 19e eeuw had het paardenmestprobleem een ongekende omvang bereikt. Het aantal paarden in de steden groeide sneller dan het aantal mensen.  Amerikaanse steden kwamen om in paardenmest en andere vervelende bijproducten van deze dominante  wijze van transport: urine, vliegen, opstoppingen, paardenlijken, en verkeersongevallen.Wreedheid tegen paarden was tevens een vorm van aantasting van het milieu.
De situatie leek nijpend. In 1894 schatte de Londense Times dat in 1950 elke straat in de stad met negen meter paardenmest zou zijn bedekt. Een New Yorker voorspelde in 1890 dat in 1930 de paardenmest tot de derde verdieping van de bebouwing zou reiken. Er dreigde een enorme sanitaire en volksgezondheidscrisis. [Lees verder]

Jaren geleden was er een boel heisa over de Bonuskaarten van Albert Heijn. Die zouden de privacy in de weg staan, Albert Heijn zou zo alles van ons te weten komen en dat moest eerst maatschappelijk besproken worden. Dat is inmiddels gebeurd en ik geloof niet dat veel mensen zich nog druk maken om dat fenomeen. Ik ook niet zozeer over de privacy-kant er van, maar wel over iets dat er nauw verband mee houdt. Als mijn Bonuskaart gescand wordt weet AH precies wat ik gekocht heb en tegen welke prijs. Nuttige informatie voor de kruidenier....maar ook voor mij. [Lees verder]

Zo af en toe schiet me een naam te binnen en besluit ik die persoon te googlen. Geen speciale reden, gewoon: hoe zou het met die persoon zijn?. Zo zocht ik een tijdje terug naar Rob van Hese, een oud klasgenoot van me uit Middelburg. De belangrijkste herinnering die ik aan hem heb is dat ik hem in reactie op zijn voortdurende getreiter een tand door zijn lip heb gemept waardoor hij dagenlang - zijn vader kwam het bij ons aan de deur melden - niet normaal kon eten. Zo losten we destijds problemen op ;-). [Lees verder]

Vroeger, ja vroeger... dit is voor iedereen die voor 1980 geboren is. Als je na 1980 geboren bent, heeft dit niets met jou te maken.

De kinderen van tegenwoordig worden in de watten gelegd.

Ben jij als kind opgegroeid in de 50er, 60er of 70er jaren, dan is het, terugkijkend, onvoorstelbaar, dat je zo lang hebt kunnen overleven! Als kind zaten we in de auto zonder gordel en zonder airbags. Onze bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol met lood en cadmium. [Lees verder]

Pages