Er is maar één argument tegen kernenergie en dat is de vrees voor ioniserende straling. Alle bezwaren tegen kernenergie (ongelukken, afval, bommen) zijn daarop terug te voeren. En dat argument klopt niet, straling is bij lange na niet zo gevaarlijk als veel mensen denken...of beter, zoals in de wet is vastgelegd. Volgens de wet is straling altijd gevaarlijk, altijd, tot in de allerkleinste hoeveelheid. Dat is het officiele standpunt van overheden overal en dientengevolge bestaat er een enorme vrees voor straling: radiofobie. [Lees verder]

Toen in 2011 in Fukushima de kerncentrales door de tsunami in de problemen raakten(*) werden 100.000 mensen geëvacueerd uit vrees voor de radioactieve fall-out . Dat pakte averechts uit. In de blinde paniek van de evacuatie stierven uiteindelijk ongeveer 1600 mensen (hier). Maar waar het allemaal om ging, de zo gevaarlijk geachte straling, die heeft tot nu toe geen levens geëist en zal dat ook niet doen zo is de verwachting. [Lees verder]

In de jaren 30 was de hoeveelheid straling die een mens jaarlijks mocht ontvangen 730 milliSievert (omgerekend). Tegenwoordig is die norm 1 milliSievert per jaar. De norm van 730 milliSievert was gebaseerd op waarnemingen. Het was een tijd waarin jan en allemaal kon experimenteren met radiumdrankjes en soms primitieve roentgenbuizen. [Lees verder]

Gedurende vele jaren heb ik er op gewezen dat de totale massa van de aarde, van de buitenste grenzen van de atmosfeer, 4000 mijl omlaag tot het binnenste van de aarde, uit niets anders bestaat dan stevig op elkaar gepakte chemische elementen. Er is niet één kubieke centimeter ergens in de massa van de aarde die niet bestaat uit een chemisch element of een combinatie daarvan. Dit, heb ik gezegd, is de bijdrage van de natuur aan de voorraad van natuurlijke hulpbronnen, samen met alle enorme hoeveelheden energie uit fossiele brandstoffen, uranium, wind, water, de kern van de aarde, onweer en statische elektriciteit.

Hoe veel van deze immense hoeveelheid materie en energie omgezet kan worden in de kleinere categorie van natuurlijke hulpbronnen die economisch bruikbaar zijn en toegankelijk voor de mens hangt af van de stand van de stand van wetenschap en de technologie en de beschikbaarheid van machinerie. Met andere woorden, het hangt af van de menselijke kennis van de natuur en diens fysieke vermogen om die naar zijn hand te zetten. Als de mens deze kennis en macht vergroot dan vergroot hij het economisch bruikbare deel van de natuur. Hij verandert wat tot dan toe slechts natuur was in economische goederen en welvaart. [Lees verder]

Denken dat iets een kernramp zal worden is dodelijker dan de kernramp zelf. Bij Tsjernobyl werd dat al vermoed, maar voor Fukushima hebben we nu de cijfers. Hoewel de media wat hier gebeurde in 2011 steevast als een kernramp betitelen, kan men hier geen stralingsdoden vinden, en dat zou je toch een beetje verwachten. Wie nu opgewekt roept dat dat een gevolg is van de beschermingsmaatregelen die er zijn genomen moet er op gewezen worden dat juist die maatregelen - ic de evacuatie - slachtoffers hebben geëist: ergens van 1200-1600. Heel veel meer dan er zouden zijn geweest als de mensen waren thuis gebleven en dat beetje extra straling hadden ondergaan (Ja dat is bekend). Een nieuwe studie laat nu zien dat er in de jaren na de 'ramp' nog 4500 extra dodelijke slachtoffers vallen te betreuren. Wederom niet door de straling maar als bijwerking van de goede bedoelingen. [Lees verder]

'Nergens doet de klimaatverandering zich zo gelden als op Kiribati' en 'Het eerste land dat door klimaatverandering dreigt te verdwijnen' - dat zijn de koppen van berichten in het Parool en de Volkskrant, over de angstaanjagende toekomst van het eiland Kiribati in de Stille Oceaan. Als gevolg van uw zondige gedrag wordt de aarde warmer, stijgt de zeespiegel en zullen talloze Polynesiërs uit vrees voor verdrinking moeten vluchten.  Het is een spannend verhaal, maar het is niet waar. Die eilanden kunnen niet verdrinken. Als de zeespiegel stijgt in die regio (wat-ie maar minimaal doet) dan gaan die eilanden mee omhoog. [Lees verder]

De meeste schrijvers vinden het niet prettig te horen dat lezers bij hun boeken in slaap vallen maar professor John Mueller van Ohio State University doe je er juist een plezier mee, dat is precies de bedoeling van zijn boek ‘Atomic Obsession’[1]. Dat gaat over de permanente wereldwijde vrees voor een allesvernietigende atoomoorlog en die vrees is in zijn ogen volstrekt overbodig.

Er dreigt geen atoomoorlog en die dreiging is eigenlijk ook nooit serieus geweest, en mocht het ooit toch zover komen dan zal de schade niet in de buurt komen van de apocalyptische voorspellingen die ons al decennia om de oren vliegen en die volgens Mueller maatregelen uitlokten die averechts hebben gewerkt: meer levens hebben geëist dan ‘Hiroshima’ en ‘Nagasaki’ tezamen. De atoombom is een verschrikkelijk wapen, Mueller is er terdege van doordrongen, maar de 9 landen die De Bom tot nu toe bezitten hebben er eigenlijk nauwelijks iets aan gehad of ze m nu gebruikt hebben of niet  (en terroristen ook niet overigens). De Bom heeft nauwelijks invloed gehad op de wereldvrede en Mueller verwacht dan ook dat het aantal kernwapens steeds kleiner zal worden en dat de belangstelling ervoor zal wegebben. Een nutteloos wapen. Roest in vrede. [Lees verder]

Gaat het goed met u? Ja?

Dat is natuurlijk wel een beetje jammer, maar misschien kunnen we u aan een probleem helpen. De kans is namelijk levensgroot dat u lijdt aan Nomofobie. Die nomo staat voor 'no mobile phone'. De angst slaat u om het hart, het klamme zweet breekt u uit, u wordt knalrood of lijkwit en u moet plotsklaps heel erg poepen als u  zich realiseert dat uw mobiele weg is of de batterij leeg en er is geen oplaadpunt in de buurt. Dat dus. U wilt 24/24 en 365/365 een opgeladen mobiele telefoon tot uw beschikking hebben, iedere hapering iedere not spot maakt u gek.Dat is nomofobie. Een eerste reactie hierop is natuurlijk: zal wel een grap zijn, tot je ziet dat er zich een hele batterij psychologen op dit 'probleem' heeft gestort, en psychologen zoals u weet die maken geen grapjes. 84% van de vrouwelijke bezitters van een smartphone en 63% van de mannelijke zouden nomofobisch zijn. [Lees verder]

Dr. Mordechai Kedar is columnist bij Arutz Sheva en hoogleraar Arabisch bij  de Bar-Ilan University. Hij werkte 25 jaar bij de militaire inlichtingendienst. Dit is de vertaalde tekst van een spreekbeurt die hij gaf voor een commissie van de Knesset (het Israelische parlement).

Transscript: 'Ik wil het hebben over het onderwerp "vrede". Wij praten over "vrede" omdat wij vrede willen, en veel energie spenderen aan dit onderwerp. Maar we moeten begrijpen hoe de andere kant dit vredesverhaal bekijkt. Dit is de reden waarom ik hier zit als een geleerde van het Midden-Oosten.
In het Midden-Oosten wordt iedereen die om vrede vraagt gezien als iemand die de strijd heeft verloren, hij smeekt om hem niet te onthoofden.
Dit is hoe hunkering naar "VREDE" wordt bekeken in de Arabische wereld.
De persoon die verlangt naar vrede is bereid om alles te doen en nadat hij de strijd heeft verloren, vraagt ​​hij om genade en dat noemt hij "VREDE". [Lees verder]

Als conservatieve mensen een artikel schrijven dan pogen ze de waarneembare werkelijkheid te beschrijven, de feiten zelf. Dat betekent niet dat ze altijd gelijk hebben, in het geheel niet, maar die benadering staat in groot contrast tot de publicaties van progressieven/groenen/SJW's en hoe je ze verder nog zou kunnen noemen. Die claimen ongetwijfeld ook dat ze de werkelijkheid beschrijven, maar dit zijn mensen die in tegenstelling tot conservatieven de wereld willen veranderen. [Lees verder]

Pages