Een Europa? Laat me niet lachen!

Dit verhaal,   werd oorspronkelijk geschreven voor het Nederlandse tijdschrift MAN, maar verscheen daarna ook nog in The Guardian, The New European, El Europeo,  Die Woche en The Phenix. (en er kwam ook een leuke reactie op) 

In het magische jaar 1992 gaan de Europese grenzen open, en wordt de Europese gemeenschap EEN land. Een volk: Belgen, Fransen, Italianen, Nederlanders, het worden allemaal broeders en zusters.

De Leidse hoogleraar dr H.L. Wesseling, gelooft niets van dit soort praatjes. Hij zegt: 'Een Europa? Met al die nationalisten? Laat me niet lachen. Ik ken geen nationalistischer volk dan het onze, en maar over 1992 praten. Ik ben tegen het idee van het opheffen van grenzen. Naties en hun culturen dienen te blijven bestaan en niet opgeofferd te worden aan een zakelijke opvatting van Europa'. Ons verleden is dat van Europeanen tegen elkaar. Het enige dat Europa anders maakt, is dat er een godsdienst is, die veel verbindt, maar wie gelooft tegenwoordig nou nog?.
Als U de grens met Belgie overschrijdt, denkt U dan aan Europese bloedbroeders, of aan friet etende zultkoppen? Nou dan!
Maar bedenk wel: die Belgen denken soms ook iets over ons. Zo bestaan in de 12 landen van de gemeenschap allerlei vooroordelen over de andere landen. Theo Richel belde met journalisten in de grote Europese steden en vroeg ze wat ze werkelijk denken van hun Euroburen.zie verder de PDF, en daarna de reacties hieronder

Reactie: In woede ontstoken

Niet iedereen interpreteerde mijn rondje Europese clichés als leuk. Een  journaliste uit Brussel, Rosamond Green las de engelse versie van het verhaal in de Guardian en moet in woede zijn ontstoken. Ten behoeve van een artikel voor The Bulletin had ze mijn telefonische gang langs de Europese journalisten nog eens over gedaan en ze gevraagd of ze deze gruwelijke opmerkingen over vooral België en de Belgen (want die interesseerden haar vooral) wel gemaakt hadden.

Cartoonist Forattini (Italië) herinnerde zich ineens niet meer wat hij gezegd had en wilde België graag eens bezoeken, het leek hem daar erg civilissimo. En Emile Rossler (Luxemburg) met wie ik me een schaterlachend telefoongesprek herinner noemde het een onverantwoordelijk artikel, maar verderop bevestigde hij toch weer wat hij zelf had gezegd. Reinhard Hesse (Duitsland) en Angelo Stanjos (Griekenland) gaven tamelijk nietszeggende commentaren waarmee de poging van mevrouw Green om duidelijk te maken dat Theo Richel de agressie tussen de volkeren aan het opjagen was een tikje vastliep. Ik had overigens expres voor de formule gekozen om 12 journalisten iets te laten zeggen over 12 verschillende landen, dan zouden de vooroordelen elkaar in evenwicht houden (en dat deden ze ook).

In hetzelfde nummer mocht mevrouw Sarah Burnett het blijkbaar door mij verziekte imago van Luxemburg nog eens corrigeren, de journalisten hadden in verband met het Groothertogdom immers gesproken over 'Banken', 'belastingontduiking' en 'ik wist niet eens dat dat land bestaat'. Mevrouw Burnett constateert dat de Luxemburgers zichzelf te weinig promoten, en verder heel praktisch en pragmatisch zijn. Veel andere   Europeanen zouden zelfs jaloers zijn op de levensstandaard van de Luxemburgers.

En tenslotte besteedt The Bulletin nog anderhalve pagina aan een reportage over Missouri waar een aantal studenten duidelijk moet maken dat ze wel degelijk weten dat België op de kaart staat en waar dat is.

Add new comment

Plain text

  • Allowed HTML tags: <mailto>
  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.