Ayaka (uit een BBC-reportage over Fukushima)Dit is het mooie snuitje van de 10-jarige Ayaka uit Fukushima. Leuk heeft ze het niet: bij de tsunami verdween het huis van haar ouders en opa ging mee ten onder. Nu woont ze ergens anders en krijgt dagelijks te horen dat ze voortdurend in levensgevaar is vanwege de straling die wel 20 keer hoger is dan normaal! Haar vader heeft een geigerteller gekocht en nu mag ze nog maar een half uurtje per week buiten spelen en alleen op het asfalt, want op het gras is de straling te hoog. Ayaka groeit op in angst. En waarvoor? Volgens de metingen van haar vader straalt het asfalt 0.8 microsievert per uur. Dat beschouwen ze als gevaarlijk, en de officiële stralingskundigen moedigen dat aan: je moet altijd streven naar straling op zo laag mogelijk niveau.  ‘Alara’ heet dat beleid. Ja, jammer dat zo’n snuitje de komende 70 jaar in onterechte doodsangst zal slijten, maar hey, being green means never having to say you’re sorry.

[Lees verder]

Straling is altijd gevaarlijk, alleen geen straling is veilig. Dat claimde in de jaren 30 van de vorige eeuw de geneticus prof Hermann Muller en zijn visie is sindsdien de grondslag voor het wereldwijde beschermingsbeleid tegen straling. Maar er wordt hard gerammeld aan dat dogma omdat men steeds maar geen bewijs kan vinden voor Mullers' claim, sterker er zijn vele redenen om te denken dat straling in lage doses juist een gunstig effect heeft op de gezondheid. Hierover woedt al decennia een felle discussie en in dat kader is in Canada een onderzoek gaande met een originele benadering. Hier is de vraag: wat gebeurt er als we de straling zo veel mogelijk tegenhouden? Als straling zoals gezegd altijd gevaarlijk is dan zouden de organismen in een bijna stralingsvrije omgeving gezonder moeten worden, maar als de gezondheid verslechtert is dat een aanwijzing dat straling juist essentieel is, als een soort van vitamine beschouwd kan worden.

[Lees verder]

De volgende vraag werd begin oktober 2018 gesteld op een congres van deskundigen op het gebied van radioactiviteit.

Stel dat midden in de nacht de overheid bij u aan de deur klopt en zegt: 'Er heeft een nucleair ongeluk plaats gevonden, er komt straling vrij, u moet hier weg, evacueren!'

Hoe zou u daar dan als stralingskundige op reageren?

De veiligheidsnormen voor straling zijn zeer streng, wereldwijd. Als ergens mensen dreigen bestraald te worden met een hoeveelheid die - op jaarbasis gerekend - de 1 milliSievert dreigt te overschrijden dan moeten er maatregelen worden genomen, zoals een evacuatie. In Tsjernobyl zijn op basis van die norm honderdduizenden mensen geëvacueerd, in Fukushima zou zijn geëvacueerd uitgaande van een waarde van 20 milliSievert (maar helemaal duidelijk is dat niet). Er is een vrij algemene overtuiging onder stralingskundigen dat de gevolgen van die evacuatie ernstiger waren dan de kwaal van de straling die er mee bestreden werd. Met andere woorden als men niet had geëvacueerd waren er minder mensen gestorven (zie hier en hier). Velen betwijfelen of de evacuaties überhaupt hadden moeten plaatsvinden. [Lees verder]

Omdat  'de wetenschap' in de jaren vijftig van de vorige eeuw radioactiviteit in iedere hoeveelheid tot een gevaar had verklaard, is het logisch dat mensen doodsbenauwd zijn geworden voor alles wat met radioactiviteit te maken heeft. Dat is onterecht, zoals ik op deze site tracht duidelijk te maken, maar dat misverstand zit heel erg diep. Een van de negatieve gevolgen van dit misverstand is dat mensen weigeren om röntgenfoto's' of CT-scans te laten maken. Hoeveel mensen dat precies doen is niet bekend, maar op wetenschappelijke congressen worden met enige regelmaat voorbeelden hiervan aangehaald en duidelijk gemaakt dat dit uiteindelijk negatieve - soms fatale -gevolgen heeft voor de patiënten. Uit angst voor kanker een foto weigeren omdat artsen vermoeden dat je nu al kanker hebt is niet verstandig. Stralingskundigen breken zich het hoofd hoe ze de houding van het publiek bij kunnen sturen in de richting van minder radiofobie. Een van de manieren om dat te doen is door zelf als deskundige te laten zien dat je niet bang bent. Douglas Boreham, radiobioloog aan de McMasters universiteit in Canada is daartoe ten volle bereid, zelfs om daarbij zijn kinderen in te zetten. In de medische wereld is het verrichten van 'pret-onderzoeken', onderzoeken zonder medische noodzaak, taboe (ook al gebeurt het vaak). Dat is vanwege de kosten, maar vooral vanwege het feit dat zo'n onderzoek - MET STRALING! - ook negatieve gevolgen kan hebben. Nee, niet in deze hoeveelheid zegt Boreham zelfverzekerd. De dosis is vergelijkbaar met de straling die 4 bananen afgeven. Bekijk het filmpje (3 min).  [Lees verder]

De atoombommen die in 1945 op Hiroshima en Nagasaki vielen eisten in luttele maanden 103.000 levens (*). Nog nooit eerder waren bommen gebruikt met een dergelijke vernietigende kracht, maar ook nog nooit eerder werkte een explosie zo lang na: tot vele maanden later stierven duizenden mensen aan stralingsziekte. Sinds Hiroshima en Nagasaki staat ioniserende straling synoniem met de dood en ontelbaar zijn de demonstraties die in de afgelopen halve eeuw over de hele wereld plaats vonden tegen de dodelijke dreiging van kernbommen, van kerncentrales, van radioactief afval, kortom van straling.


Tegen die achtergrond is het merkwaardig dat je in dat zo zwaar bestraalde Japan vandaag de dag ook allerlei kledingstukken kunt kopen die `verrijkt` zijn met radioactiviteit, juwelen die de drager bestralen, radioactieve objecten die je onder je hoofdkussen legt zodat je `s nachts bestraald wordt. Het gaat hier niet om met strikte veiligheidseisen omgeven apparaten om kankergezwellen te bestralen waar alleen artsen mee mogen werken, maar om consumentenproducten, voor iedereen te koop. Vooral om kanker te voorkomen en anderszins langer en beter te leven. De handel in radioactieve kleding is serieus, een grote textielfabrikant spreekt van een groeimarkt.

[Lees verder]

Bernard L. Cohen

Plutonium is constantly referred to by the news media as "the most toxic substance known to man." Ralph Nader has said that a pound of plutonium could cause 8 billion cancers, and former Senator Ribicoff has said that a single particle of plutonium inhaled into the lung can cause cancer. There is no scientific basis for any of these statements, as I have shown in a paper in the refereed scientific journal Health Physics (Vol. 32, pp. 359-379, 1977). Nader asked the Nuclear Regulatory Commission to evaluate my paper, which they did in considerable depth and detail, but when they gave it a "clean bill of health" he ignored their report. When he accuses me of "trying to detoxify plutonium with a pen," I offered to eat as much plutonium as he would eat of caffeine, which my paper shows is comparably dangerous, or given reasonable TV coverage, to personally inhale 1000 times as much plutonium as he says would be fatal, or in response to former Senator Ribicoff's statement to inhale 1000 particles of plutonium of any size that can be suspended in air. My offer was made to all major TV networks but there has never been a reply beyond a request for a copy of my paper. Yet the false statements continue in the news media and surely 95% of the public accept them as fact although virtually no one in the radiation health scientific community gives them credence. We have here a complete breakdown in communication between the scientific community and the news media, and an unprecedented display of irresponsibility by the latter. One must also question the ethics of Nader and Ribicoff; I have sent them my papers and written them personal letters, but I have never received a reply. [Lees verder]

Straling is straling en een stof is een stof, dat is geen bijzondere constatering, maar op het Ministerie van Infrastructuur en Milieu is dat nog niet helemaal doorgedrongen. Het departementale portaal voor straling  ( https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/straling ) opent met de volgende tekst: [Lees verder]

Op 28 april 2018 is in St Petersburg de 'Akademik Lomonossov' van stapel gelopen, de eerste drijvende kerncentrale in de wereld. Natuurlijk waren er al lang schepen die een centrale aan boord hadden voor de voortstuwing, maar de Lomonossow  heeft naar het schijnt geen eigen voortstuwing maar gebruikt de twee reactoren om stroom, warmte en drinkwater te produceren. In 2019 zou de centrale gesleept worden naar het schiereiland Kamtsjatka in het Verre Oosten waar hij zijn diensten zal leveren in de plaats Wiljutschinsk, een basis voor atoomonderzeeërs waar 22000 mensen zouden wonen. Ook een plaats in noord Rusland wordt genoemd als locatie, het is niet helemaal duidelijk.

[Lees verder]

De meeste schrijvers vinden het niet prettig te horen dat lezers bij hun boeken in slaap vallen maar professor John Mueller van Ohio State University doe je er juist een plezier mee, dat is precies de bedoeling van zijn boek ‘Atomic Obsession’[1]. Dat gaat over de permanente wereldwijde vrees voor een allesvernietigende atoomoorlog en die vrees is in zijn ogen volstrekt overbodig.

Er dreigt geen atoomoorlog en die dreiging is eigenlijk ook nooit serieus geweest, en mocht het ooit toch zover komen dan zal de schade niet in de buurt komen van de apocalyptische voorspellingen die ons al decennia om de oren vliegen en die volgens Mueller maatregelen uitlokten die averechts hebben gewerkt: meer levens hebben geëist dan ‘Hiroshima’ en ‘Nagasaki’ tezamen. De atoombom is een verschrikkelijk wapen, Mueller is er terdege van doordrongen, maar de 9 landen die De Bom tot nu toe bezitten hebben er eigenlijk nauwelijks iets aan gehad of ze m nu gebruikt hebben of niet  (en terroristen ook niet overigens). De Bom heeft nauwelijks invloed gehad op de wereldvrede en Mueller verwacht dan ook dat het aantal kernwapens steeds kleiner zal worden en dat de belangstelling ervoor zal wegebben. Een nutteloos wapen. Roest in vrede. [Lees verder]

De ontdekking van de radioactiviteit aan het eind van de 19e eeuw stimuleerde tal van wetenschappers om dit fenomeen te verkennen en verklaren. Een van hen was de in 1902 geboren Amerikaan Lauriston Taylor; sinds hij van de uitvinder Thomas Edison een kathodebuis (voor roentgenfoto's) had gekregen was hij in de ban van straling en werd uiteindelijk een hele grote in het nieuwe veld van de stralingsbescherming. Zijn lijst van prijzen, publicaties en posities is slaapverwekkend lang.(zie: hier ) . Net als vele andere pioniers op dit gebied ontving hij zelf ook een flinke dosis straling want in die begintijd werd er niet zo voorzichtig met radioactiviteit omgegaan zo vertelde hij in een interview (1995):

[Lees verder]

Pages