Statenleden

Theo Richel newsletter categories.

Update: Twee patiënten in India ook opgeknapt op straling. Hier.

Een klein medisch experiment aan de Emory Universiteit in Atlanta heeft de hoop aangewakkerd dat een lage dosis straling de met Covid-19 verbonden vaak fatale longontsteking kan genezen - en dat binnen een tijdsbestek van een a twee dagen!. Dit goede nieuws verdient evenwel een stevige nuancering want het gaat hier slechts om 5 patiënten en het betreft hier geen zogeheten 'randomized clinical trial' hetgeen een voorwaarde is voor wetenschappelijke acceptatie.  In  India, Spanje en Italië en Iran vinden nu verdere pilots plaats en in de VS een echt RCT. Totaal gaat het om 275 patiënten. Hoewel het wetenschappelijk bewijs dus nog onvoldoende is moet er op gewezen worden dat voor de Tweede Wereldoorlog longontsteking op vergelijkbare wijze succesvol werd behandeld. [Lees verder]

When the realisation sunk in that the 2011 evacuation of 100.000 people from Fukushima for fear of radioactive fallout had taken 1600 or more lives (here). the question arose whether it might have been better to not evacuate at all.  Radiation had claimed no lives but radiation scientists knew that the released radiation could never have caused so many casualties, the panicky evacuation itself was the culprit. Just how many lives would have been lost should the people have been asked to stay home and just sit through the fallout? There now is an answer to that question. Spoiler: none.

A recent study (attached)  compares the event in Fukushima with those in St George in the American state of Utah where in the 1950ies a lot of fall out came down from nuclear tests in neighboring Nevada. In general, the fallout (from the 100 tests) was rather limited, but 'Harry', a bomb of 32 kilotons (about twice Hiroshima) that was detonated on May 19, 1953, stood out and was therefore called 'Dirty Harry'. St George was not evacuated, though the population was asked to stay inside. [Lees verder]

Geacht Statenlid, [Lees verder]

Toen in 2011 in Fukushima de kerncentrales door de tsunami in de problemen raakten(*) werden 100.000 mensen geëvacueerd uit vrees voor de radioactieve fall-out . Dat pakte averechts uit. In de blinde paniek van de evacuatie stierven uiteindelijk ongeveer 1600 mensen (hier). Maar waar het allemaal om ging, de zo gevaarlijk geachte straling, die heeft tot nu toe geen levens geëist en zal dat ook niet doen zo is de verwachting. [Lees verder]

In de jaren 30 was de hoeveelheid straling die een mens jaarlijks mocht ontvangen 730 milliSievert (omgerekend). Tegenwoordig is die norm 1 milliSievert per jaar. De norm van 730 milliSievert was gebaseerd op waarnemingen. Het was een tijd waarin jan en allemaal kon experimenteren met radiumdrankjes en soms primitieve roentgenbuizen. [Lees verder]

Most writers don't like to hear that readers fall asleep on their books but professor John Mueller of Ohio State University explicitly hopes you do so while reading his book 'Atomic Obsession'[1]. This is about the permanent global fear of a devastating nuclear war, and in his view this fear needlessly keeps many people awake. [Lees verder]

Er is maar één argument tegen kernenergie en dat is de vrees voor ioniserende straling. Alle bezwaren tegen kernenergie (ongelukken, afval, bommen) zijn daarop terug te voeren. En dat argument klopt niet, straling is bij lange na niet zo gevaarlijk als veel mensen denken...of beter, zoals in de wet is vastgelegd. Volgens de wet is straling altijd gevaarlijk, altijd, tot in de allerkleinste hoeveelheid. Dat is het officiele standpunt van overheden overal en dientengevolge bestaat er een enorme vrees voor straling: radiofobie. [Lees verder]

Professor George Reisman: Gedurende vele jaren heb ik er op gewezen dat de totale massa van de aarde, van de buitenste grenzen van de atmosfeer, 4000 mijl omlaag tot het binnenste van de aarde, uit niets anders bestaat dan stevig op elkaar gepakte chemische elementen. Er is niet één kubieke centimeter ergens in de massa van de aarde die niet bestaat uit een chemisch element of een combinatie daarvan. Dit, heb ik gezegd, is de bijdrage van de natuur aan de voorraad van natuurlijke hulpbronnen, samen met alle enorme hoeveelheden energie uit fossiele brandstoffen, uranium, wind, water, de kern van de aarde, onweer en statische elektriciteit.

Hoe veel van deze immense hoeveelheid materie en energie omgezet kan worden in de kleinere categorie van natuurlijke hulpbronnen die economisch bruikbaar zijn en toegankelijk voor de mens hangt af van de stand van de stand van wetenschap en de technologie en de beschikbaarheid van machinerie. Met andere woorden, het hangt af van de menselijke kennis van de natuur en diens fysieke vermogen om die naar zijn hand te zetten. Als de mens deze kennis en macht vergroot dan vergroot hij het economisch bruikbare deel van de natuur. Hij verandert wat tot dan toe slechts natuur was in economische goederen en welvaart. [Lees verder]

Denken dat iets een kernramp zal worden is dodelijker dan de kernramp zelf. Bij Tsjernobyl werd dat al vermoed, maar voor Fukushima hebben we nu de cijfers. Hoewel de media wat hier gebeurde in 2011 steevast als een kernramp betitelen, kan men hier geen stralingsdoden vinden, en dat zou je toch een beetje verwachten. Wie nu opgewekt roept dat dat een gevolg is van de beschermingsmaatregelen die er zijn genomen moet er op gewezen worden dat juist die maatregelen - ic de evacuatie - slachtoffers hebben geëist: ergens van 1200-1600. Heel veel meer dan er zouden zijn geweest als de mensen waren thuis gebleven en dat beetje extra straling hadden ondergaan (Ja dat is bekend). Een nieuwe studie laat nu zien dat er in de jaren na de 'ramp' nog 4500 extra dodelijke slachtoffers vallen te betreuren. Wederom niet door de straling maar als bijwerking van de goede bedoelingen. [Lees verder]

'Nergens doet de klimaatverandering zich zo gelden als op Kiribati' en 'Het eerste land dat door klimaatverandering dreigt te verdwijnen' - dat zijn de koppen van berichten in het Parool en de Volkskrant, over de angstaanjagende toekomst van het eiland Kiribati in de Stille Oceaan. Als gevolg van uw zondige gedrag wordt de aarde warmer, stijgt de zeespiegel en zullen talloze Polynesiërs uit vrees voor verdrinking moeten vluchten.  Het is een spannend verhaal, maar het is niet waar. Die eilanden kunnen niet verdrinken. Als de zeespiegel stijgt in die regio (wat-ie maar minimaal doet) dan gaan die eilanden mee omhoog. [Lees verder]

Pages